/การแสดงพื้นบ้าน ความภาคภูมิใจของชาวอีสาน  

การแสดงพื้นบ้าน ความภาคภูมิใจของชาวอีสาน  

การแสดงพื้นบ้านที่น่าสนใจของภาคอีสาน

การแสดงของภาคอีสานส่วนใหญ่จะเน้นในเรื่องของความสนุกสนาน ดนตรีที่เร้าใจชวนเต้น ที่สำคัญการแสดงพื้นบ้านทุกรูปแบบยังมีจุดเริ่มต้นมาจากกิจวัตรประจำวัน หรือประจำฤดูกาลของคนในท้องถิ่นนั้น ๆ อาทิ การแห่นางแมว เซิ้งบั้งไฟ เซิ้งกระติบ เป็นต้น

การแสดงพื้นบ้านภาคอีสาน จะถูกแบ่งออกเป็น 2 กลุ่มวัฒนธรรมใหญ่ ๆ คือ กลุ่มอีสานเหนือ ที่มักได้รับอิทธิพลของการแสดงมาจากชาวลาว จะเรียกการละเล่นหรือการแสดงเหล่านี้ว่า เซิ้ง ฟ้อน และหมอลำ ส่วนอีกหนึ่งวัฒนธรรมคือ อีสานใต้ โดยคนกลุ่มนี้จะได้รับอิทธิพลมาจากศิลปะของเขมร จะใช้ชื่อการละเล่นหรือการแสดงว่า เรือม หรือ เร็อม

การแสดงพื้นบ้านที่น่าสนใจของภาคอีสาน
การแสดงพื้นบ้านที่น่าสนใจของภาคอีสาน ภาพจาก : www.i-san.tourismthailand.org

แต่เอกลักษณ์เด่นที่คนทั้ง 2 กลุ่มวัฒนธรรมมีเหมือนกัน คือการหยิบยกชีวิตประจำวันต่าง ๆ มาผสมผสานเข้ากับความสนุกสนาน และความรื่นเริง ด้วยเหตุนี้ทั้งหมดจึงทำให้ทุกการแสดงพื้นบ้านของภาคอีสานได้รับความนิยม ทั้งยังได้กลายเป็นที่ชื่นชอบของคนทั้งในไทยและต่างประเทศ

ตัวอย่างการแสดงภาคอีสานที่ได้รับความนิยม

เซิ้งแหย่ไข่มดแดง

เซิ้งแหย่ไข่มดแดง
เซิ้งแหย่ไข่มดแดง ภาพจาก : www.pinterest.com
  • ‘ไข่มดแดง’ เป็นอาหารตามฤดูกาลที่ขึ้นชื่อของภาคอีสาน ลักษณะการแสดงก็จะเลียนแบบพฤติกรรมของชาวบ้านที่เดินทางออกจากบ้านไปยังที่ที่มีรังมดแดงอยู่ ซึ่งนอกจากท่าทางที่น่าสนใจแล้ว ยังได้มีการเอาอุปกรณ์ที่ไว้ใช้สำหรับการหามดแดงอย่าง คุใส่น้ำ ตะกร้าผูกปลายไม้ยาว และผ้าสำหรับกวนมดแดง มาเป็นอุปกรณ์เสริมเพื่อให้ดูสมจริงยิ่งขึ้น พร้อมกันนี้ยังมีดนตรีจังหวะสนุก ๆ เข้าไปผสมผสานเพื่อให้การแสดงมีความเพลิดเพลิน

ฟ้อนภูไทเรณูนคร

ฟ้อนภูไทเรณูนคร
ฟ้อนภูไทเรณูนคร ภาพจาก : www.sites.google.com
  • เป็นการแสดงโบราณประจำเผ่าภูไทเรณูนคร ที่เป็นสัญลักษณ์สำคัญของจังหวัดนครพนม อีกทั้งในปัจจุบันกระทรวงศึกษาธิการยังได้บรรจุฟ้อนประเภทนี้ ไว้ในหลักสูตรการศึกษาของเด็กนักเรียนในจังหวัดนครพนมอีกด้วย ลักษณะการฟ้อนก็จะให้ชาย-หญิงจับคู่กัน จากนั้นจึงเริ่มฟ้อนท่าต่าง ๆ ให้เข้ากับดนตรี โดยจะยืนกันเป็นวงกลม จากนั้นแต่ละคู่ก็จะเข้าไปฟ้อนกลางวงเพื่อโชว์ลีลาการฟ้อน

เรือมอันเร

เรือมอันเร
เรือมอันเร ภาพจาก : ภาควิชาศิลปะการแสดง มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
  • คำว่าเรือมจะหมายถึงการร่ายรำ ส่วนคำว่าอันเรจะหมายถึงสาก ฉะนั้นแล้ว คำว่าเรือมอันเรจึงมีความหมายโดยรวมว่า รำสาก ซึ่งแต่เดิมการแสดงนี้จะนิยมเล่นกันหลังเสร็จฤดูเก็บเกี่ยว จะมีขึ้นในช่วงค่ำ หลังการตำข้าว หรือขณะที่กำลังตำข้าวอยู่ และเนื่องจากเสียงตำข้าวจะเป็นจังหวะที่มีความสนุกสนาน หนุ่ม ๆ สาว ๆ จึงพากันร้องเพลง พร้อมทั้งร่ายรำเกี้ยวพาราสีกันอย่างครึกครื้น แต่ภายหลังก็ได้มีการดัดแปลงลักษณะการเต้น และการเคาะให้มีจังหวะมากขึ้น ทั้งยังใช้ไม้ยาววางกับพื้นแทนสาก และมีการเต้นข้ามไม้ไปมา

และทั้ง 3 การแสดงนี้ ก็ถือเป็นการแสดงที่ชูเอกลักษณ์ความเป็นท้องถิ่นของชาวอีสานได้เป็นอย่างดี ซึ่งนอกจากการแสดงพื้นบ้านที่เรากล่าวมาแล้ว ที่ภาคอีสานก็ยังมีการแสดงพื้นบ้านอื่น ๆ ให้ได้ เช่น เซิ้งกะหยัง ,รำอาไย (รำตัด) ,เซิ้งตังหวาย และอื่น ๆ ให้ได้ชมอีกมากมาย

ข้อมูลดี ๆ จาก : i-san.tourismthailand